Prolog,

 12 kwietnia 2012 rok, Poznań

Witaj Ukochany,

Zawsze lubiłam czytać listy od Ciebie, a teraz to ja piszę, choć nie dostaję odpowiedzi po raz kolejny. Wiem, że Cię skrzywdziłam. Zrobiłam coś, czego nigdy nie powinnam i za to cię przepraszam. Przepraszam w sumie już po raz kolejny. Wiem, że czytasz moje listy. Po prostu lądują w twojej szufladzie, a ty nie chcesz przyznać, że za mną tęsknisz. Nie chcesz odpisać, bo doskonale zdajesz sobie sprawę z tego, że gdy to zrobisz, to wszystko wróci. Uciekasz przed pięknymi wspomnieniami, pamiętając o złych. 
Tęsknie za tobą. Za wszystkim, co nas łączyło... Sama wszystko zepsułam, wiem. Nie mogę mieć do Ciebie pretensji o to. To wszystko moja wina.
Dlatego to już ostatni list. Zacznę w końcu nowe życie, nie łudząc się, że pewnego dnia mi wybaczysz. Pamiętaj jednak, że zawsze Cię kochałam... 


Twoja na Zawsze...



Nie wiem co sprawiło, że otworzyłem pudełko z jej pierwszymi listami. Było ich tak dużo. Kiedyś mieszkaliśmy w dwóch częściach Polski.. Oboje poznaliśmy się przypadkiem, gdy zgubiła dowód w Warszawie, a ja wysłałem jej go pocztą... I tak zaczęła się nasza znajomość, która z czasem zmieniła się w coś poważniejszego... Tylko dziś nie ma już nic. Zostały listy, do których mogę wracać...

***

Parę dni temu wysłałam mu ostatni list. Czas wyrzucić go z mojego życia. Jego i wszystkie listy, które mi wysłał. Zanim je wyrzucę, to jednak je przeczytam. Może on właśnie robi to samo?